Ποίηση

ΕΡΩΤΑ ΑΝΑΙΔΕΙΑ

Μορφές χλωμές
ειδώλων
και φεγγαριών
αναιμικές αναπνοές
βαρύγδουπες
μ’ ηχούς και σιωπής
πλουμίδια,
μικρές κοφτές ανάσες
στηθειών μαρμαρωμένων
με Δωρικά κιονόκρανα
και δόσεις ειμαρμένης
μπόρεσες άραγε
σ’ αναφοράς καλέσματα
και χρόνους διαλειμμάτων
να καλέσεις.
Μιλάς γι’ αυτές
κι αυτές μιλούν για’ σένα
κι εσύ
κινήσεις χειλικές
μιάς μαριονέτας
και εύηχα φωνήεντα
με τοκετού σπασμούς
ασάρκωτους
νόθα γεννάς.
Της σιωπής σου καν’ της έρωτα
μ’ αναίδεια
και φεγγαριών ανάσες.