Ποίηση

Amas veritas

Τώρα που η πληγή
βουτήχτηκε στ’αλάτι
ικετεύοντας ιάματα
σε κόψεις νυχτωμένων κορφών
ακούραστη από τύψεις
σαν κούνια παιδική
αμόλευτη
γυρίζεις το κλειδί
ν’ανοίξεις
με κίτρινα νύχια , καπνιστού
αρειμάνιου
και με τα ίδια τα κοπίδια θα χαράξεις
πάλι τα λόγια τα σκληρά
τα βρώμικα που μού’πες.
Στην πόρτα τρέχω
την πληγή μου
πιο κοντά να φέρω.