Ποίηση

Σφύριγμα

Άγγιξα
την κουπαστή της σκάλας
κατεβάζοντας τις λύπες μου
στο ισόγειο.
Τις σκούπισα στο χαλάκι,
στην έξοδο,
προσεχτικά και στοργικά
μη λερωθούν απ’ τις αδέσποτες
του δρόμου.
Πετάξανε στην τύχη
σ’ ενός ενοίκου το κουτί
με γραμματόσημο μια ανάσα μου
ανέμελη.
Η ώρα είναι να νοιαστούνε κι’ άλλοι
για τέτοιες λύπες, τυπικές
και βολικές
τούτου του κόσμου.
Το σφύριγμά μου
τρέχοντας μπροστά
στο δρόμο κύλησε.